uległam 

malinie jego ust

nie wierzę i mało oddycham

tlen przez suche zboże

błękit padł

rozproszył swą szatę

wypluł duszę i zbladł

wiatr nie ma rąk

a jeśli dotyka

to lękiem

ślepy kruk

rozłożył skrzydła

i zmarł

nadzieję rozbił o głaz

serce z mej piersi